Welk boek ligt er nu op je nachtkastje?
Empusion van Olga Tokarczuk. Het wordt omschreven als een ‘feministisch antwoord’ op De Toverberg van Thomas Mann. En laat dat nu net het boek zijn dat 35 jaar geleden een verpletterende indruk op mij nagelaten heeft: lange tijd beschouwde ik dat als het beste boek dat ik ooit las. Nu besef ik inderdaad wel dat de vrouwelijke personages daar zeer belabberd uitkomen, maar was ik die misogyne ondertoon vergeten, plaatste ik die in zijn historische context of had ik er weinig aandacht voor?
Wat zijn je leesgewoontes?
Die gewoontes zijn constant aan verandering onderhevig. Als kind las ik hoofdzakelijk non-fictie, als adolescent en jongvolwassene stortte ik me op romans, maar stilaan verschoof dat weer naar non-fictie. Toen ik later als dertiger verre reizen begon te maken, focuste ik bijna obsessioneel op boeken over een breed scala aan aspecten van mijn reisbestemmingen. Op een bepaald moment was het voor mijn vrienden zelfs zichtbaar in de samenstelling van Uitgelicht, de nieuwsbrief met persoonlijke boekentips van de bibliotheekcollega’s die ik toen samenstelde. En als ik mijn pensioen haal en aanzienlijk meer tijd heb, zal dat leesgedrag allicht weer verschuiven naar fictie.
Welke boeken zou je aan iedereen willen aanraden, en waarom?
In tijden van internationale hang naar autoritarisme en rechtstreekse aanvallen op de democratie, waarbij zelfs openbarebibliotheekcollecties met interventies bedreigd worden, een paar tips daarover misschien? Fatale zuiverheid : Robespierre en de Franse Revolutie van Ruth Scurr, Weerbare democratie: de grenzen van democratische tolerantie van Bastiaan Rijpkema, Les identités meurtrières van Amin Maalouf en vooral Bowling alone: the Collapse and Revival of the American Community van Robert D. Putnam. Vreemd dat deze laatste nonfictieklassieker nog niet in het Nederlands vertaald is.