Beide dames kijken tevreden terug op een mooie carrière waar ze zich voor 150% gegeven hebben. Hun beroep hebben ze altijd als een passie ervaren en ze zijn zeker niet van plan de bibliotheek te bezoeken om te controleren of de collega’s het wel goed doen.

Ze begonnen in een tijd dat de bibliotheek haar stoffige imago van ‘de boekerij’ aan het afschudden was. Alles was in een vaste regelgeving bepaald binnen het bibliotheekdecreet. Dat was een goede houvast, soms een stok achter de deur. Na een tweede decreet viel alles weg: geen regeltjes meer, maar ook geen bestaanszekerheid. Het gaf ons wel veel vrijheid, die iedere bibliotheek ook genomen heeft, maar momenteel moeten we kijken of we dat allemaal nog wel kunnen doen.

Annemie en Geertje, een totaal verschillende lokale situatie; Bree, een kleine stad in het noorden van onze provincie, en Genk, een van de twee centrumsteden in Limburg. Tussen deze twee dames klikte het meteen, ze konden goed praten over de toekomst, nieuwe innovaties, mogelijkheden enzovoort, en dat ging heel goed omdat Annemie de grotere mogelijkheden ook zag en niet aarzelde om te vernieuwen.

Hun inspiratie haalden ze niet zelden uit het buitenland, waar ze regelmatig op studiereis gingen. Spanje, Frankrijk, Duitsland, Nederland en zeer zeker de Scandinavische landen. Zulke uitstappen met collega’s uit heel Vlaanderen vergrootten ook hun netwerk, wat meteen weer een bron van informatie was. Het is niet nodig om altijd het warm water te willen uitvinden.

Annemie wilde er bij de nieuwe tendensen als eerste bij zijn. Zowel op het vlak van de maatschappijvernieuwing als bij de digitalisering van onze sector. Niet zelden was de bibliotheek van zowel Bree als Genk een proeftuin (lees pilootbibliotheek) voor nieuwe technologieën in de informatiesector. Geertje wist het onderwijs, de eerste partner van de bibliotheek, aan de bibliotheek van Genk te verbinden door deel uit te maken van hun netwerk en constant te vragen waarmee ze geholpen konden worden.

Beiden zaten vaak in examenjury’s van andere bibliotheken, groot en klein, om samen met het plaatselijke bestuur de juiste kandidaat te kiezen. Geertje legde de lat best hoog: als ze goed genoeg waren om in Genk aangenomen te worden, dan mochten ze door. Buiten de nodige kennis was voor Annemie het mensgerichte en klantgerichte een absolute must. Veel van de huidige collega’s vonden een van de twee dames terug aan de andere kant van de examentafel.

De toekomst van de bibliotheek. Voor Geertje een open huis met lage drempel, waar iedereen kan binnenkomen en geholpen worden door mensen. Openstaan voor al die vragen (zeker wat betreft e-inclusie) en op basis van die vragen je dienstverlening aanpassen. Voor Annemie moeten we het concept van de bibliotheek bewaken, het niet laten opgaan in een andere culturele realiteit of geheel. De bibliotheek moet haar eigenheid gebruiken.

Een bloemlezing van leuke uitspraken:

• Het is de baliemedewerker die ons visitekaartje afgeeft.
• De bibliotheek moet een warm huis zijn.
• Investeren in de mensen en ze de nodige verantwoordelijkheid geven.
• Een goede bibliothecaris is iemand die met een champagneglas rondloopt en netwerkt.
• Bewaar het evenwicht tussen professionele medewerkers en vrijwilligers.
• De bibliotheek als veilige plek waar men de correcte informatie kan terugvinden.
• Ik ga toch niet de stiefmoeder zijn die over de schouders meekijkt en komt controleren.
• In de bibliotheek is iedereen belangrijk, een radertje in het geheel, en misschien is het hoofd nog het minst belangrijk.

We nemen afscheid van twee straffe madammen uit de (Limburgse) bibliotheekwereld. Ze konden altijd samen door één deur, maar hadden niet altijd dezelfde mening. Ze konden er echter steeds over praten en zo hielp de ene mening de andere duidelijk te formuleren.

Annemie en Geertje, bedankt voor alles wat jullie voor onze bibliotheekwerking gedaan en betekend hebben, het ga jullie goed!