In een ver en grijs verleden besliste ik in een vlaag van verstandsverbijstering om mee te gaan op een tiendaagse trip door Italië. Je kent het wel: ’s avonds aankomen, slapen, dagje stad verkennen en na het avondeten opnieuw de bus in. Stijl ‘visit Europe in 20 days’. Het eindresultaat op korte termijn is dat je je de helft van wat je gezien hebt niet herinnert, laat staan dat je nog weet in welke stad welk monument nu ook alweer stond. Jaren later blijven echter flarden opduiken en blijkt dat sommige zaken waarvan je niet eens wist dat je ze wist zich dieper in je geest ingegraven hebben dan je dacht.

Het in de sector befaamde tweejaarlijkse VVBAD-congres roept bij mij min of meer hetzelfde gevoel op. Een hoorn des overvloeds wat informatie betreft, standhouders die stuk voor stuk wat interessants te vertellen hebben, leuke en zelfs leerrijke gesprekken met andere deelnemers, inspirerende sprekers en, ja hoor, een gevoel van thuiskomen bij een massa deelnemers met dezelfde interesses en achtergrond.

Op vrijdagavond sluit je af met een hoofd vol plannen. Want wat X in stad Y gedaan heeft, dat is toch gewoon fantastisch. Waarom dat dan niet implementeren in jouw kleine archivistische heiligdommetje? Misschien bij gebrek aan budgetten? En personeel, dat zou ook wel handig zijn, net zoals een paar beleidsneuzen in dezelfde richting krijgen. Niet getreurd, je weet dat de volgende jaren ideetjes zullen blijven opduiken en, in min of meer afgeslankte vorm, hun weg zullen vinden naar jouw archief.

En al heeft het kijken en luisteren naar al die geweldige voorbeelden misschien wel iets masochistischs, ik kijk als een ware verslaafde alvast uit naar mijn volgende tweejaarlijkse inspiratiekick.