Hoe ben je in de archiefsector beland?
Na geschiedenis te hebben gestudeerd, ben ik via een opleiding archivistiek en hedendaags documentbeheer in de erfgoedsector terechtgekomen.
Waar werk je nu? En wat houdt jouw baan in?
In 2003 begon ik bij Amsab-Instituut voor Sociale Geschiedenis (Amsab-ISG) en een dikke 22 jaar later werk ik er nog altijd. Weliswaar is wat ik doe sterk geëvolueerd: ik begon als wetenschappelijk medewerker (archivaris) op een inventarisatieproject en ben intussen coördinator collectiebeheer. Ik zeg vaak dat mijn werk betrekking heeft op de eerstelijnszorg van een archiefinstelling: (passieve) prospectie naar collecties, contacten met (potentiële) archiefvormers, mee opvolgen van de transporten en ophalingen enzovoort.
Welke ambities koester je?
Persoonlijke ambities zijn mij wat vreemd, tenzij misschien proberen goed te doen, al neigt dat mogelijk naar een soort van missioneringsdrang. In een tijd waarin de democratische beginselen steeds vaker onder druk komen te staan, is hun bescherming als een maatschappelijk goed in plaats van een commercieel product voor mij wel een strijdpunt geworden.
Hoelang ben je al actief binnen de VVBAD?
Ik was al lid van de VVBAD als student. Eenmaal werkzaam bij Amsab-ISG heb ik een rol opgenomen in de werkgroep Privaatrechtelijk Archief (WPA). Later maakte ik de overstap naar het bestuur van de sectie Archief en Hedendaags Documentbeheer (AHD) en was ik (enkele jaren) lid van het bestuursorgaan.
Wat was je motivatie om lid te worden?
Voor mij was en is het vanzelfsprekend om aan te sluiten bij een beroepsorganisatie. In één klap heb je een stevig netwerk van collegae waar kennis en expertise in overvloed aanwezig zijn. Tegenwoordig heet dat een ‘no-brainer’, geloof ik.
Welk thema ligt je nauw aan het hart?
De informatiebeheersector komt van diverse kanten stevig onder druk te staan. Er komen heel wat bedreigingen op ons af, zoals de wijze waarop we met informatie omgaan, het vertrouwen in de informatiebeheerders dat geschaad wordt, het ondergraven van maatschappelijke doelen en de daaruitvolgende besparingen
Wat haal je er voor jezelf uit, zowel persoonlijk als professioneel?
Ik heb enorm veel geluk gehad om in deze fijne en belangrijke sector aan de slag te kunnen gaan. Bewaker van informatie is een niet te onderschatten taak in onze samenleving. Informatiebeheerders werken in de luwte, en dat hoort zo, maar ze zijn ongelooflijk belangrijk voor het functioneren van een democratische samenleving.
Hoe zie je de sector in de toekomst evolueren?
Vragen over de toekomst zijn voor historici zowat de moeilijkste die er zijn. Niet omdat ze enkel maar achteruit kijken en nooit vooruit, maar als je doordesemd bent met de zekerheid dat er over het verleden nooit met 100% zekerheid uitspraken gedaan kunnen worden, hoe kun je dan in hemelsnaam uitspraken doen over de toekomst? Eén zaak die wellicht niet zal veranderen, is dat er nog steeds bewakers van informatie nodig zullen zijn. Misschien zelfs meer dan ooit tevoren.
Wat heb je meegemaakt met de sectie dat je altijd zal bijblijven?
Er zijn wel meerdere dingen die me bijblijven. Een studiedag in een bijzonder positieve sfeer en een tweestrijd met humor over de voor- en nadelen van Records in Contexts (RiC) of een drankje in de tuin van de aftredende sectievoorzitter als dank voor zijn inzet. Een heerlijk ludiek filmpje over archiefterminologie in de stijl van Donald Muylle of een zeer persoonlijke uitwisseling van meningen over de beperkingen van de archiefterminologie. Die verscheidenheid, waarbij het van gortdroog naar hilarisch kan gaan en weer terug, is een rijkdom.
Wat is je leukste archiefervaring?
Archiefervaringen zijn vaak memorabel, maar of ze leuk zijn, durf ik niet altijd te beweren. Het redden van documenten uit afvalcontainers of ze evacueren uit door duiven bezette zolders blijft je altijd bij. In twee decennia kom je op bijzonder veel locaties en ontmoet je een verscheidenheid aan mensen, die vaak emotioneel verbonden zijn met het erfgoed dat ze – indien ze het al niet zelf aanmaakten – minstens bewaarden. Dat gevoel van respect én waardering, waarbij tegelijkertijd vaak pijnlijke keuzes gemaakt moeten worden, zal me ongetwijfeld altijd bijblijven.
