“Dag”, “dada”, “aaaaa”, “ma .. ma”, allemaal schattig, vertederend en nog zo wat uit de mond van mijn kleinkinderen. In een iets andere combinatie wordt het minder leuk. “Dag manama” refereert dan aan het einde van de masterna-master Archivistiek: Erfgoed en Hedendaags Documentbeheer. Een einde dat bij velen van ons, 540 afgestudeerden in totaal, niet enkel nostalgie, maar vooral verbijstering en vragen oproept.

De nieuwe opleidingen, vooral op graduaatsniveau met misschien zicht op een professionele bachelor, focussen immers vooral op informatiebeheer. Niet onbelangrijk, het digitale equivalent van de spreekwoordelijke verhuisdoos met als label ‘bureau Jos’. Ik moet er niet aan denken. Mappenstructuren, vooraf gedefinieerde naamgeving en metabeschrijvingen zijn bijgevolg onmisbaar. Tegelijkertijd focussen dergelijke opleidingen misschien net iets te veel op het hedendaagse. Wanneer we over volledig born-digital documenten en/of processen spreken, hebben we het op dit ogenblik over een tijdperk van pakweg twee decennia. En over de toekomst natuurlijk. Maar laat nu net ook die toekomst, wat mij betreft, potentieel zorgwekkend zijn.

Het afscheidslied dat emeritus professor Frank Scheelings schreef voor de afscheidsviering van emeritus professor Karel Velle en emeritus professor Eddy Put, die tegelijkertijd een afscheid van de manama was, geeft al een idee. “Ik hou van de archivistiek, Van charters en akten, Digitaal of analoog antiek, Dat is echt mijn zwakte, Ik hou van de archivistiek, Van context en orde, Digitaal of analoog antiek, Archivaris moet je zijn.”

Dé vraag is dan of er in de toekomst nog plaats zal zijn voor die context, charters en akten. Of er bij een digitaal informatiebeheerder aandacht zal zijn voor archivering, een besef dat documenten ook na hun direct administratief nut nog van belang kunnen zijn voor toekomstige geschiedkundigen. Zal er nog iemand zijn die context kan duiden? En wat doen we met duizend jaar en meer analoog archief? Kortom, zal er nog ruimte zijn voor geschiedenis, voor enig historisch besef? Zullen er nog archivarissen zijn die relatief moeiteloos een historisch stuk verbinden met bijbehorende geschiedkundige context?

Omdat ik geleerd heb altijd en overal het positieve te zoeken: voor diegenen onder ons die na hun pensionering in zijn voor een bijverdienste, biedt dat wel perspectief