Door zijn opleiding tot restaurator-conservator aan het Hoger Instituut voor Conservatie en Restauratie van het Boek in Gent behoorde Guy De Witte, samen met de kleine handvol studiegenoten, sinds de jaren 1980 tot de best geschoolde

boek- en papierrestauratoren van ons land. Hij behaalde daarna de graad van master in Fine Arts – Preventive Conservation aan de Northumbria University in Newcastle (Verenigd Koninkrijk). Leon Smets: “Ik bewonderde hem om zijn professionele integriteit: hij stelde hoge eisen aan zichzelf en aan zijn talrijke cursisten inzake kennis en uitvoeringspraktijk, vanaf het begin, toen de praktijk van conservatie van boek en papier in onze contreien nog betrekkelijk dilettantisch beoefend werd.”

Hij was een van de eerste docenten van de opleiding Archiefmedewerker in Bibliotheekschool Gent en hij stond aan de wieg van de opleiding Behoudsmedewerker. Steeds heel doordacht, met opbouwende kritiek en gefundeerde argumenten heeft hij zijn stempel gedrukt op deze opleidingen. Zijn favoriete uitspraak nadat hij weer advocaat van de duivel gespeeld had: “Zonder dwarsliggers gaan er geen treinen meer rijden!”

Hij was ook een van de weinige docenten die het einde van de lestijd kon/mocht negeren zonder dat de cursisten hem daarover aanspraken: het was immers altijd interessant genoeg om toch de bus te laten rijden ...

Aldus Willy Le Loup: “De vele jaren samenzijn in dezelfde opleidingen en met dezelfde interesses resulteerden in een vriendschappelijke band. Telkens als ik de examens ter verbetering naar zijn huis bracht, was dat een gelegenheid om te babbelen over boeken en prenten, over bibliotheken en de vele locaties waar onze oud-leerlingen terechtkwamen. Guy lag zeker mee aan de basis om het papieren cultureel erfgoed een plaats te geven daar waar deze erfgoedtak weleens vergeten werd.”

Een van zijn cursisten, Wouter Lammens, heeft hem uiteindelijk opgevolgd in de erfgoedopleiding: “Hij gaf me de kans om enkele jaren een gastmodule binnen een van zijn colleges te verzorgen. Zijn groot hart voor een Vlaamse opleiding voor erfgoedmedewerkers was overduidelijk.”

Aldus Leon Smets: “Hij deelde zijn kennis genereus, zowel in persoonlijke contacten als in de opleiding Behoudsmedewerker en ook op de internationale congressen waar hij als gastspreker – steevast in een vlekkeloos Engels – steeds zeer gewaardeerd werd. Hij werd zowel bij kleine lokale projecten gevraagd als voor grote of internationale opdrachten, zoals het researchproject in het Sint-Catharinaklooster in de Egyptische Sinaï-woestijn. Maar ik zal me Guy vooral herinneren als een warmhartige persoon, met wie het aangenaam converseren was, amicaal en genereus, met een gemoedelijke lach die zijn beroepsernst omhulde.”

Ook na zijn pensioen in 2018 bleef hij nog af en toe een opdracht aanvaarden. We zagen hem graag terugkomen. We zullen hem nooit vergeten.

Zoals Wouter het ook zei: “Zijn kennis en vaardigheden blijven aanwezig via zijn vele oud-leerlingen en in de dagelijkse erfgoedpraktijk in Vlaanderen.”