Of iets specifieker ‘split in het documentatiecentrum’.

Elke gemeente heeft er wel een, maar daar is dan meteen ook alles mee gezegd. Andere plekken waar informatie ingezien kan worden, zijn duidelijk omschreven. Een archief is een archief, idealiter met een leeszaal waar men onder toezicht originele documenten kan raadplegen. Een bibliotheek heeft, naast haar uitleencollectie, een leeszaal waar eerder vrij rondgekeken kan worden.

En dan is er dus het documentatiecentrum. Inhoudelijk kunnen we dat het best omschrijven als ‘alles wat niet duidelijk tot een van de twee vorige categorieën behoort’. Best wel wat dus, en daardoor inherent leidend tot een aantal praktische vragen, zoals ‘wie beheert dat eigenlijk?’ en ‘hoe strikt moet worden toegezien op de raadpleging?’.

De vraag naar beheer kent geen eenduidig antwoord, maar kan mits onderlinge afspraken nog vrij gemakkelijk beantwoord worden.

Toezicht ligt iets moeilijker. De mate waarin dat wenselijk is, wordt sterk bepaald door de inhoud, en die is dus zoals gezegd eerder divers, om niet te zeggen eclectisch te noemen. Zo kan een kopie van een historisch document wat mij betreft naar hartenlust betast en besnuffeld worden, en in het slechtste geval beschadigd of meegenomen worden. Maken we toch gewoon een nieuwe kopie. Als het origineel echter niet in je eigen collectie zit of verloren ging, wordt dat weer een ander verhaal. Bij een boek dat ooit geschreven werd over je gemeente of door een inwoner daarvan, hangt het er dan weer van af hoe kwetsbaar en/of zeldzaam jouw exemplaar is.

En dus moet je haast voor elk document specifieke regels opstellen, en vraag ik me af of het niet praktisch zou zijn om ook hier samen tot een soort niet-bindende lijst te komen.