Wat is je favoriete filmgenre en waarom?

Bij het kiezen van films en series laat ik me nooit leiden door genres, maar enkel door de kwaliteit van het verhaal. Net zoals bij boeken en muziek zijn er goede en minder goede creaties, dingen die me bevallen of die me helemaal niet aanspreken. Een Hollywoodblockbuster met grote namen kan even mooi zijn als een onbekend indie-meesterwerk, en ik geniet evenveel van een Japanse animatiefilm als van een Scandinavische psychologische thriller.

Met welk filmpersonage zou je graag eens een avondje uit meemaken?

Ik heb een zwak voor de verfilmingen van de romans van Jane Austen, niet alleen vanwege haar gevatte dialogen en geestige kritiek op de Engelse samenleving van haar tijd, maar ook vanwege de prachtige kostuums en de balzaaldansen. Ik zou met heel veel plezier een nacht doorbrengen op een bal met Elizabeth Bennet uit Pride and Prejudice, om samen te dansen en vooral om van gedachten te wisselen over de andere aanwezigen.

Welk boek zou je graag eens verfilmd zien?

Er is één boek dat me altijd koude rillingen bezorgt als ik het herlees: House of Leaves van Mark Z. Danielewski. Bepaalde aspecten van het verhaal zijn onverfilmbaar, maar het eerste deel – over de tocht door een ijzingwekkend groot labyrint dat op onverklaarbare wijze middenin een gewoon huis verschijnt – zou perfect tot zijn recht komen op het witte doek.

Welke (misschien minder bekende) film wil je aanraden aan de META-lezers?

Een geweldig mooie en nog veel te onbekende film is The Fall van Tarsem Singh uit 2006. In dat visueel verbluffende meesterwerk volg je een verlamde stuntman in het Los Angeles van het begin van de twintigste eeuw, die aan zijn ziekenhuisbed gekluisterd een onverwachte vriendschap sluit met een jong meisje. Hij vertelt haar een spannend verhaal en de film toont hoe dat epos vorm krijgt in haar verbeelding. Het meeslepende en ontroerende resultaat balanceert ergens tussen fantasy, avontuur en een duister sprookje.

De beste films die ik in 2020 gezien heb, waren Roma van Alfonso Cuarón, een prachtig gefilmd en met veel zorg opgebouwd portret van een gezin in het Mexico van de jaren zeventig, en Portrait de la jeune fille en feu van Céline Sciamma, een historisch drama over de langzaam ontluikende liefde tussen een kunstenares en de dame wier portret ze moet schilderen.

Ga je vaak naar de film of kijk je liever op een andere manier?

Het is ondertussen jaren geleden dat ik nog naar een bioscoop geweest ben, en zeker het afgelopen jaar – om vanzelfsprekende redenen – was het onmogelijk. Meestal leen ik films van de lokale openbare bibliotheek of kijk ik via Netflix of VRT NU.

Welke film heb je het laatst gezien en wat vond je ervan?

De laatste film die ik gezien heb, was de documentaire For Sama, waarin de Syrische filmmaakster Waad Al-Kateab verslag doet van het dagelijks leven in Aleppo, van de opstand tegen de regering tot de complete verwoesting van de stad door het Russische leger. Aangezien de documentaire opgevat is als een videoboodschap van de maakster aan haar dochtertje, brengt For Sama het persoonlijke en het politieke samen in een krachtige, emotionele boodschap over menselijke weerbaarheid