In de dialoog Phaidrus onderzocht de oude filosoof Plato de rol en waarde van het schrift voor het geheugen. Die lijken op het eerste gezicht weinig problematisch: omdat het geheugen wankel is, vertrouwen we op het geschrevene om de herinnering vast te houden. Volgens Plato moeten we ons echter ook afvragen wat – omgekeerd – het schrift met ons, en onze herinnering doet. Zo komt hij tot een tegelijk positieve en negatieve inschatting van de waarde van het schrift, dat hij een pharmakon noemt, zowel een remedie als gif.
In onze voordracht zullen we ons in de geest van Plato afvragen wat A.I. – en dan met name de chatbot met artificiële intelligentie – met ons doet. Als we de kunst van het schrijven overdragen op een chatbot die is gebaseerd op een groot taalmodel, dragen we er dan niet de kunst van het denken op over, en raken we zodoende niet geproletariseerd, net zoals de industriearbeiders destijds benomen werden van hun knowhow door de machines?
Tot slot klaren we de strekking uit van de vraag waarop Informatie aan Zoo ons richt: ‘Hoe kunnen we samen evolueren naar een toekomst die technologie en menselijke waarden omarmt?’ Als mensen technische wezens zijn – zoals Plato en Marx te verstaan geven – dan kan de techniek nooit zomaar een middel zijn. Daarom heeft de vraag die technische ontwikkelingen ons ingeven, zowaar een existentiële teneur: ze betreft ons zijn zelf als mensen.