“Ai, ’t is weer AI!”

Moedeloos worden we soms van alle technologische ontwikkelingen en de hypes eromheen. Hoe kunnen we in vredesnaam ons werk naar behoren blijven doen? Waar blijft de mens, om van collecties, archieven en erfgoed nog maar te zwijgen…

Guido Thys, die begin jaren 80 de vergelijkbare opkomst van pc’s (en ook nog vier “crisissen”) meemaakte, stelt een aantal vragen die ons helpen om een en ander in perspectief te plaatsen.

Meezeuren met de Moppersmurf, of ons afvragen: als we er niets AAN kunnen doen, wat kunnen we er MEE doen?

Meer moeite doen om de status quo overeind te houden in een veranderende omgeving, of onze comfortzone oprekken zodat er ruimte komt voor nieuwe dingen?

Of veranderen om hetzelfde te kunnen blijven doen?

Alles wat we vandaag doen, is gebaseerd op keuzes en beslissingen uit het verleden, ingegeven door de mogelijkheden van toen. Die zijn ondertussen veranderd. Is vernieuwen(d denken) dan eigenlijk niets anders dan het terugdraaien van keuzes?

Kortom, als je het simpel maakt, wordt het vanzelf eenvoudig. Guido Thys presenteert dus een simpel maar zeer effectief, optimistisch recept. Trefwoorden: positief, flexibel, samen.

Hij illustreert dit met een eigen voorbeeld: een “knowledge graph” van de Antwerpse drukindustrie door de eeuwen heen waarin de nieuwste bestandstechnologie en AI samengaan om historisch onderzoek naar de mensen achter de boeken spectaculair te vergemakkelijken.